آنچه جنبش را خانه نشین کرده ترس نیست بلکه فرهنگ انتظار است

بیش از آنکه ترس مانع تلاش برای آزادی باشد، این انتظار است که آزادی را دور از دسترس کرده است.
بزرگان ما خسته شدند از بس که گفتند برای دستیابی به آزادی منتظر حادثه و قهرمان نباشید؛ اما چه می شود کرد که مردم ما با فرهنگ انتظار بزرگ شده اند.

اصلاح از بالا به پایین را آنها سرکوب کردند، پایین به بالا را خودمان

بعد از انتخابات 88 و ظهور جنبش سبز، خواسته های مخالفین نظام از اصلاح سیاسی به سرنگونی یکباره نظام تغییر یافت. نظام حاکم که به شدت موجودیت خود را در خظر دید با تمام قوا و با خشن ترین وجهی به مقابله پرداخت و بالاخره به زور سر نیزه مردم را به کنج خانه هایشان بازگرداند. در حال حاضر به دلیل بالا رفتن هزینه ها مردم نیز به اعتراضاتی از قبیل راهپیمایی یا اعتصاب اقبالی نشان نمی دهند.
بدین سان رویه اصلاح ساختار سیاسی از بالا به پایین سرانجام خوشی نداشت. البته شخصا معتقدم که حتی در صورت پیروزی هم به دلیل نداشتن برنامه مناسب و شتاب زدگی، سرنوشتی بهتر از انقلاب 57 در انتظارمان نبود.
پس از این کش و قوس ها اتفاق نامیمونی که رخ داده است این است که بسیاری از همراهان جنبش سبز اصرار بر روش انقلابی دارند در حالی که مردم عادی از همراهی این راهکارها به دلیل همان هزینه های بالا استقبالی نمی کنند. کار به جایی رسیده که هر ایده ای که از نظرشان انقلابی نباشد محکوم به استهزا است. این رویه باعث گردیده که ما نسبت به دوره چهار ساله 84 تا 88 هم منفعل تر عمل کنیم. 18 تیر امسال شاهد مثال بسیار خوبی است.
اگر می خواهیم این جنبش و کورسوی امید در دل مردم روشن بماند به حرکتهای کوچک باید بها داده شود. مثال چنین حرکت کوچک اما موثری می تواند اعتراض به گشت های ارشاد باشد. در صورت مشاهده برخوردهای گشت ارشاد، یک هو کردن ساده بی هزینه ترین کار ممکن است.
اصرار بر رویه اصلاح از بالا به پایین باعث تعطیل روش پایین به بالا شده است. اگر بخواهم کمی پا را فراتر بگذارم باید بگویم بسیاری از دوستان هنوز یکسال و نیم مانده به انتخابات مجلس آن را تحریم کرده اند و دیگران را نیز تشویق می کنند که چون فلان رای ما را پس ندادند ما هم تحریم خواهیم کرد. من از دوستانی که چنین تفکراتی را ترویج می دهند سوال می کنم در بهترین و آماده ترین شرایط همچون روزهای پس از انتخابات 88 که حرکت انقلابی مان سرکوب شد و منفعتی حاصل نکردیم، حرکت هایی همچون انتخابات را هم که تحریم می کنید، بفرمایید راهکار عملی (نه تخیلی) تان برای اصلاح این مملکت چیست؟ مگر نه اینکه جنبش سبز از دل یک انتخابات بیرون آمد. انتخابات مجلس هفتم را به یاد بیاورید. پس از تحریم، عده ای نماینده اقلیت، اکثریت مجلس را به دست گرفتند و ما هم فقط سکوت کردیم اما انتخابات 88 که شرکت کردیم چه هزینه ای را بر این نظام تحمیل کرد.
رویه اصلاح از بالا به پایین را که سرکوب کردند، بیایید با ادامه رویه از پایین به بالا نگذاریم دیکتاتور پایه های حکومتش را محکم تر کند.

ما برای سیاسیون چه کردیم که برای هنرمندان بکنیم

بیش از یک سال از اسارت بسیاری از سران سیاسی جنبش سبز می گذرد. ما برای آنها چه کرده ایم که حالا انتظار داریم هنرمندان به پشت گرمی ما در این وانفسا به دیدار رهبر نروند.
متاسفانه عده ای نشسته اند دور گود و می گویند لنگش کن. شما خودت 4 تا تکبیر رو پشت بام را هم از ترست بوسیدی گذاشتی کنار بعد انتظار داری یک نفر بیاید یک تنه قهرمان بازی در بیاورد؟
انصاف هم خوب چیزی است به خدا!

جنبش سبز، فنری که آزاد شد اما انرژی اش هدر رفت

جنبش سبز تا قبل از انتخابات 88 مانند فنری بود که به شدت فشرده شده بود و در اعتراضات پس از انتخابات به یکباره این فنر آزاد شد، اما هیچ بهره ای از این انرژی عظیم آزاد شده نبردیم؛ حتی دریغ از کوچکترین امتیازی که به واسطه این انرژی به جنبش تعلق گرفته باشد.
سالها طول کشیده بود تا این فنر فشرده و آماده رها شدن گردد ولی با عدم مدیریت صحیح انرژی به وجود آمده، دوباره باید چندین سال زحمت بکشیم تا این فنر به اندازه کافی فشرده شود.

هاشمی و نذر 19 خردادش و سوت و کف های ما

شخصا هیچ وقت به هاشمی اعتماد نداشتم و معتقدم که هاشمی همانی است که در انتخابات مجلس ششم به خاطر این که در جبهه مقابل اصلاحات بود رای نیاورد.
هاشمی سال قبل هم درست 3 روز قبل از انتخابات 22 خرداد، نامه ای منتشر کرد که از نظر محتوایی مشابهت زیادی با جوابیه 19 خرداد امسال ایشان دارد که به یک روزنامه دولتی داده شده است.
چون همیشه به دیده تردید به اعمال و رفتار هاشمی نگاه کرده ام - و الحق و الانصاف هم باید دکترای افتخاری «یکی به نعل و یکی به میخ» را به ایشان اعطا کرد - این بار نیز این سوال برایم پیش آمده که هدف او از انتشار این نامه ها در تاریخ هایی مشابه چیست؟ آیا او همراه جنبش سبز است و این نامه ها در راستای اهداف ماست و یا اینکه هدف، بهره برداری از دستاوردهای احتمالی 22 خرداد است؟ آیا او با ماست یا بر ماست؟ جواب من این است که گاهی با ماست و گاهی بر ماست. سیاست او این است که گاهی بر علیه ما سخن بگوید و تحسین طرف مقابل را برانگیزد و گاهی موافق ما باشد و این بار ما برایش سوت و کف نثار کنیم.
حال آنچه میخواهم بگویم این است که آیا ما باید هر بار که او موافق ما بود برایش هورا بکشیم؟ به نظرم ما با این کار دقیقا در راستای اهداف منافقانه ایشان حرکت می کنیم.
این یک بیت شعر هم خطاب به ایشان:
به مارماهی مانی، نه این تمام نه آن
منافقی چه کنی یا مار باش یا ماهی

خدایا تو را شکر می گوییم که 22 خرداد تعطیل نیست

خدایا تو را شکر می گوییم که 22 خرداد تعطیل نیست که با تعطیل شدن دانشگاه، انگار اعتراضات دانشجویی هم تعطیل می شود.
خدایا تو را شکر می گوییم که 22 خرداد تعطیل نیست که کارمندها تو خونه خوابیده باشند و حال نداشته باشند بیان بیرون.
خدایا تو را شکر می گوییم که 22 خرداد تعطیل نیست که ملت بذارند برند شمال!
...
خدایا تو را شکر می گوییم که 22 خرداد تعطیل نیست و ما هیچ بهانه ای برای نیامدن نداریم.

تفرقه سبز = حکومت سیاه

گروهی از دوستان، این روزها کارشان شده این که با به چالش کشیدن رهبران جنبش، تفرقه بیندازند بین سبزها!
از قدیم گفته اند هر سخن جایی و هر نکته مکانی دارد. حداقلش این است که جا و مکان این انتقادات، الان نیست؛ که در این روزهای حیاتی، آنچه بیش از همه به کار می آید حفظ اتحاد است و همدلی.
امیدوارم مصداق آن مثل نشویم که می گوید: ما صد نفر بودیم تنها و آنها دو تن بودند همراه!

تمام تخم مرغ های جنبش سبز در سبد اینترنت

به جرات می توان گفت که شاهرگ اطلاعاتی سبزها چیزی نیست جز اینترنت و به نظر می رسد جنبش سبز هم همه تخم مرغ هایش را در سبد اینترنت گذاشته است. سوال اینجاست که برای جاهایی که درصد نفوذ اینترنت بسیار پایین است و چشم و گوش مردم را پر کرده اند از اخبار جعلی چرا کاری نمی کنیم؟ اکثریت مردم در شهرهای کوچک، جنبش سبز را به عنوان توهین کنندگان به عاشورا می شناسند و فقط از انبوه جمعیت نهم دی شنیده اند و از 25 خرداد و روز قدس هیچ نمی دانند و با شنیدن نام کهریزک، آسایشگاه سالمندان در ذهنشان تداعی خواهد شد. آنجا صحبت از این است که این سران فتنه را چرا نمی گیرند و اعدام نمی کنند.
و ما اینجا همچنان مشغول روشنگری مداوم در فضای مجازی هستیم و چیزی نمانده کاربران اینترنت از شدت روشنگری اوردوز کنند. اینترنت لازم هست ولی کافی نیست. بیایید راهکارهایی برای دسترسی مردم خارج از فضای مجازی به اخبار صحیح و سانسور نشده ارائه دهیم.

انکار حریف، آفت جنبش سبز

بسیار دیده ایم که پس از هر سفر استانی، دوستانی در وبلاگهایشان یا در سایت های بالاترین و دنباله و غیره به انکار استقبال مردم به شیوه های مختلف می پردازند. شیوه هایی همچون:
- خیلی کم بودند، دوربین رو طوری تنظیم کردند که زیاد به نظر برسند
- خیلی از حضار برای شعار علیه دولت آمده بودند
- آدم با اتوبوس آورده اند
و ...
حتی با قبول برخی از این موارد باز هم باید پذیرفت که جنبش در شهرهای کوچک نفوذ چندانی نکرده است. در این شهرها، بسیاری از طرفداران اصلاحات هم یا با تبلیغات بعد از انتخابات صدا و سیما فریب خورده اند و امثال میرحسین و کروبی را به جد فتنه گر می دانند و یا حداقل احمدی نژاد را به عنوان رییس جمهور منتخب پذیرفته اند. انکار چنین واقعیتهایی باعث ضربه بزرگی به جنبش خواهد شد.
نکته در اینجاست که جنبش به دلیل عدم فعالیت در شهرهای کوچک و عدم روشنگری در میان آنها، نباید انتظار داشته باشد که مردم آن شهرها با این جنبش همراهی کنند.
فرض هم بکنیم جنبش بدون اتکا به شهرهای کوچک پیروز گردد، در این صورت اتفاقی که می افتد این است که شهرهای کوچک در برابر جنبش مقاومت خواهند کرد که نتیجه آن باز هم درگیری های داخلی خواهد بود و همین آش و همین کاسه.
بیاید به جای انکار حریف به فکر راهکار باشیم.

مرگ تدریجی یک رویا

دوستی داشتم که می گفت: «بزرگترین خیانت به یک نفر آنست که بگویی تو بهترینی». انتقاد یکی از مهمترین راههای تقویت هر مقوله تکامل پذیری است. هدف من هم از این وبلاگ، مطرح کردن انتقادهایی است به جنبش سبز؛ اگر چه ممکن است به مذاق بسیاری از دوستان خوش نیاید.
سیر اتفاقاتی که در یک سال گذشته بر این جنبش گذشته است (از 25 خرداد بگیر تا روز معلم و روز کارگر)، برای شخص من تداعی گر این جمله است: مرگ تدریجی یک رویا.
امیدوارم مطالب این وبلاگ، گامی هرچند کوچک در جهت جلوگیری از این مرگ تدریجی باشد.