خدایا تو را شکر می گوییم که 22 خرداد تعطیل نیست

خدایا تو را شکر می گوییم که 22 خرداد تعطیل نیست که با تعطیل شدن دانشگاه، انگار اعتراضات دانشجویی هم تعطیل می شود.
خدایا تو را شکر می گوییم که 22 خرداد تعطیل نیست که کارمندها تو خونه خوابیده باشند و حال نداشته باشند بیان بیرون.
خدایا تو را شکر می گوییم که 22 خرداد تعطیل نیست که ملت بذارند برند شمال!
...
خدایا تو را شکر می گوییم که 22 خرداد تعطیل نیست و ما هیچ بهانه ای برای نیامدن نداریم.

تفرقه سبز = حکومت سیاه

گروهی از دوستان، این روزها کارشان شده این که با به چالش کشیدن رهبران جنبش، تفرقه بیندازند بین سبزها!
از قدیم گفته اند هر سخن جایی و هر نکته مکانی دارد. حداقلش این است که جا و مکان این انتقادات، الان نیست؛ که در این روزهای حیاتی، آنچه بیش از همه به کار می آید حفظ اتحاد است و همدلی.
امیدوارم مصداق آن مثل نشویم که می گوید: ما صد نفر بودیم تنها و آنها دو تن بودند همراه!

تمام تخم مرغ های جنبش سبز در سبد اینترنت

به جرات می توان گفت که شاهرگ اطلاعاتی سبزها چیزی نیست جز اینترنت و به نظر می رسد جنبش سبز هم همه تخم مرغ هایش را در سبد اینترنت گذاشته است. سوال اینجاست که برای جاهایی که درصد نفوذ اینترنت بسیار پایین است و چشم و گوش مردم را پر کرده اند از اخبار جعلی چرا کاری نمی کنیم؟ اکثریت مردم در شهرهای کوچک، جنبش سبز را به عنوان توهین کنندگان به عاشورا می شناسند و فقط از انبوه جمعیت نهم دی شنیده اند و از 25 خرداد و روز قدس هیچ نمی دانند و با شنیدن نام کهریزک، آسایشگاه سالمندان در ذهنشان تداعی خواهد شد. آنجا صحبت از این است که این سران فتنه را چرا نمی گیرند و اعدام نمی کنند.
و ما اینجا همچنان مشغول روشنگری مداوم در فضای مجازی هستیم و چیزی نمانده کاربران اینترنت از شدت روشنگری اوردوز کنند. اینترنت لازم هست ولی کافی نیست. بیایید راهکارهایی برای دسترسی مردم خارج از فضای مجازی به اخبار صحیح و سانسور نشده ارائه دهیم.

انکار حریف، آفت جنبش سبز

بسیار دیده ایم که پس از هر سفر استانی، دوستانی در وبلاگهایشان یا در سایت های بالاترین و دنباله و غیره به انکار استقبال مردم به شیوه های مختلف می پردازند. شیوه هایی همچون:
- خیلی کم بودند، دوربین رو طوری تنظیم کردند که زیاد به نظر برسند
- خیلی از حضار برای شعار علیه دولت آمده بودند
- آدم با اتوبوس آورده اند
و ...
حتی با قبول برخی از این موارد باز هم باید پذیرفت که جنبش در شهرهای کوچک نفوذ چندانی نکرده است. در این شهرها، بسیاری از طرفداران اصلاحات هم یا با تبلیغات بعد از انتخابات صدا و سیما فریب خورده اند و امثال میرحسین و کروبی را به جد فتنه گر می دانند و یا حداقل احمدی نژاد را به عنوان رییس جمهور منتخب پذیرفته اند. انکار چنین واقعیتهایی باعث ضربه بزرگی به جنبش خواهد شد.
نکته در اینجاست که جنبش به دلیل عدم فعالیت در شهرهای کوچک و عدم روشنگری در میان آنها، نباید انتظار داشته باشد که مردم آن شهرها با این جنبش همراهی کنند.
فرض هم بکنیم جنبش بدون اتکا به شهرهای کوچک پیروز گردد، در این صورت اتفاقی که می افتد این است که شهرهای کوچک در برابر جنبش مقاومت خواهند کرد که نتیجه آن باز هم درگیری های داخلی خواهد بود و همین آش و همین کاسه.
بیاید به جای انکار حریف به فکر راهکار باشیم.

مرگ تدریجی یک رویا

دوستی داشتم که می گفت: «بزرگترین خیانت به یک نفر آنست که بگویی تو بهترینی». انتقاد یکی از مهمترین راههای تقویت هر مقوله تکامل پذیری است. هدف من هم از این وبلاگ، مطرح کردن انتقادهایی است به جنبش سبز؛ اگر چه ممکن است به مذاق بسیاری از دوستان خوش نیاید.
سیر اتفاقاتی که در یک سال گذشته بر این جنبش گذشته است (از 25 خرداد بگیر تا روز معلم و روز کارگر)، برای شخص من تداعی گر این جمله است: مرگ تدریجی یک رویا.
امیدوارم مطالب این وبلاگ، گامی هرچند کوچک در جهت جلوگیری از این مرگ تدریجی باشد.